Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε η δύναμη και η εσωτερικότητα του λόγου του. Με ιδιαίτερα παραστατικό, άμεσο και γλαφυρό τρόπο και χρησιμοποιώντας παραλληλισμούς και αλληγορία κατάφερε να απαντήσει ένα τόσο δύσκολο – κατά τη γνώμη μου – ερώτημα. Αυτό που κρατώ είναι η συμπερασματική διαπίστωση πως όταν ο άνθρωπος (ή ο συγγραφέας) πάψει να έχει την εσωτερική ανάγκη να αφηγηθεί τη δική του αλήθεια, τότε ουσιαστικά αυτοκτονεί, φέρνει ό ίδιος το δικό του τέλος!
