Βαθυστόχαστη ανάλυση και προβληματισμός με πολύ ενδιαφέρουσες αναφορές σχετικά με το αν τελικά μπορεί να θεωρηθεί ότι η τεχνητή “νοημοσύνη” έχει ανθρωποκεντρικά (ή εμβιοκεντρικά) χαρακτηριστικά. Όντως συχνά παραβλέπουμε το ότι είναι ανθρώπινο δημιούργημα πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων-προγραμματιστών και ότι ο τρόπος με τον οποίο έχουν δημιουργηθεί οι αλγόριθμοι καθώς και το σύνολο των δεδομένων στα οποία εκτίθενται προκειμένου “να εκπαιδευτούν” αυτές οι μηχανές έχει τεράστια επίδραση στο τι παράγεται σαν τελικό αποτέλεσμα. Η ευφυία, η καινοτομία, η εφευρητικότητα και η κρίση των δημιουργών των αντίστοιχων εφαρμογών είναι αυτά που στην πραγματικότητα μας εντυπωσιάζουν -αν και τα αποδίδουμε λανθασμένα στο δημιούργημα. Βέβαια, άσχετα σε ποιον πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα (ή οι ευθύνες) -στην τεχνητή “νοημοσύνη” ή στον ανθρώπινο νου που κρυβεται πίσω από αυτή- στο τέλος αυτό που έχει τη μέγιστη σημασία είναι το αποτέλεσμα που έχουμε-αυτό επηρεάζει τις ζωές μας. (πχ αν βομβαρδιστεί μια περιοχή με πυρηνικά όπλα πόσο σημαντικό είναι αν θα αποδώσω το βομβαρδισμό στην τεχνητή ¨νοημοσύνη¨ ή στον ανθρώπινο νου που ευθύνεται για τη δημιουργία της??)
Από φιλοσοφική άποψη πάντως, συμφωνώ απόλυτα ότι το ότι αφήσαμε να επικρατήσουν οι όροι που προσδίδουν ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά δεν μας βοηθά να εστιάσουμε στο ζητούμενο: η ευθύνη είναι δική μας (εννοώ συγκεκριμένων εκπροσώπων του είδους μας) και όχι κάποιας απρόσωπης μηχανής που συλλογάται και αποφασίζει.
Εξαιρετικός λεξιπλάστης! Ϊσως το autolligence θα πρέπει να το υιοθετήσουμε όλοι μας…
Απολαυστική η παρουσίαση του κ. Χουρδάκη. Πολύ εύστοχη και η επιλογή της χρονικής στιγμής που παρουσίασε την εισήγησή του (μετά από τον καταιγιστικό κ Αργυρό).
