ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΦΟΡΑ ΕΊΧΑ ΔΕΙ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΡΟΜΠΟΤ ΠΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΔΕΣΙΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. Όταν η πρωταγωνίστρια δεν ήθελε πια να είναι με το ρομπότ, αυτό κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται πλέον (γιατί εξέλειπε ο λόγος για τον οποίο φτιάχτηκε) και άρχισε να αυτοκαταστρέφεται. Το ίδιο λοιπόν γίνεται και με τις μηχανές αφήγησης και την Τεχνητή διηγηματογραφία, είναι πολύ δύσκολο να υπάρχουν πραγματικοί κόσμοι πλέον τους οποίους να εμπιστεύεσαι. Οι διαχωριστικές γραμμές -όσο εξελίσσονται οι μηχανές- θα είναι όλο και πιο δυσδιάκριτες.
