Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του κριτικού – συγγραφέα για τη διαχρονικότητα – αθανασία των έργων, στην post mortem εποχή του συγγραφέα, ένα είδος υστεροφημίας.
Μα ακόμα μεγαλύτερο, ο συσχετισμός του αιώνα που διανύουμε, του αιώνα των τεχνικών προόδων και της τεχνητής νοημοσύνης με τη θέση του ίδιου του συγγραφέα, πως με την παραγωγή γραπτού λόγου από αυτόν μέσω ΤΝ επίκειται αυτομάτως ο βιολογικός θάνατός του…
