Αρχικά, ο συγγραφέας ως φορέας βιολογικής νοημοσύνης απαντά στο ερώτημα επηρεαζόμενος και από την ψυχική του διάθεση. Άλλοτε πιο “θεωρητικά”, άλλοτε πιο “στοχαστικά – φιλοσοφικά” (κάτι που η ΤΝ δεν μπορεί να κάνει).
Επιπλέον, και το πιο σημαντικό, τα δημιουργήματα της Τέχνης έχουν “πατέρα” ή “μητέρα” με ψυχή και εσωτερική ανάγκη να δημιουργήσει, να γεννήσει, αφού έχει “κάνει έρωτα” με τον ίδιο τον εαυτό του, αφού έχει “ξεγυμνωθεί”.
Τελικά, το αν έχει έρθει το “τέλος της συγγραφής” ή όχι εξαρτάται από την απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα: είναι ο άνθρωπος διατεθειμένος να απεμπολήσει το δικαίωμά του σε αυτήν την “ερωτική πράξη” που γεννά πνευματικά “παιδιά”, απευθυνόμενα σε άλλους ανθρώπους;
ΜΓ
