Ο Κοντολέων υπενθυμίζει την συνδεσιμότητα του αφηγηματικού λόγου με την ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος εκ φύσεως αισθάνεται την ανάγκη να αφηγείται όσα βιώνει, βλέπει ή φαντάζεται και αυτό συνέβαινε πολύ πριν την ανακάλυψη της γραφής, τότε που οι άνθρωποι αφηγούνταν ιστορίες χαράζοντας σύμβολα ή ζωγραφίζοντας στα σπήλαια. Συνδέει τη διαδικασία της συγγραφής και του παραγόμενου έργου με την ερωτική πράξη από την οποία προκύπτει ένα παιδί. Ο συνδετικός κρίκος αυτού του παραλληλισμού είναι το πάθος. Την ικανοποίηση του ερωτικο-εκφραστικο-συγγραφικού πάθους δεν μπορεί να υποκαταστήσει η ευκολία που προσφέρει η τεχνητή νοημοσύνη.
