Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την ομιλία του κ. Κοντολέων είναι ότι, ο κάθε συγγραφέας γράφει κάποιο λογοτεχνικό κείμενο για να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες, το κίντηρο του κάθε συγγραφέα είναι εσωτερικό θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια κατάθεση ψυχής ανεξάρηττα αν θα μείνει στην μνήμη των αναγνωστών του ή όχι μετά τον θάνατο του. Σε αντίθεση με την Τ.Ν. η οποία μπορεί να γράψει ένα κείμενο αρκεί να της το ζητήσει κάποιος δεν αποτελεί εσωτερικό κίνητρο γι’αυτήν. Επίσης ο κ. Κοντολέων το συγγραφικό έργο το παρομοιάζει με την ερωτική συνεύρεση δυο ανθρώπων με πάθος κάτι το οποίο δεν μπορεί να ασποτυπωθεί από κάποιο πρόγραμμα ή μηχάνημα. Άρα καταληγούμε ότι τα προγράμματα όπως η Τ.Ν. έχουν έλλειψη συναισθημάτων που απτελούν την ειδοποιό διαφορά με τουςανθρώπους.
