Και βέβαια όχι. Μια εκπληκτική αφήγηση….”ότι δημιουργεί η Τ.Ν. δεν είναι θνητό, και αν ξεχαστεί, δεν παρασύρει μαζί του κανένα δημιουργό ή δημιούργημά του, γιατί δεν υπάρχει…και ότι δεν υπάρχει, δεν υφίσταται!”. Πόσο δίκιο έχει…μέσα από τις αφηγήσεις τους οι συγγραφείς παραθέτουν τα δικά τους συναισθήματα, τις δικές τους ανάγκες…πλάθουν ήρωες που θα τους βοηθήσουν να εξωτερικεύσουν ότι εκείνοι αισθάνονται. Γράφουν για να καλύψουν δικές τους ανάγκες και όχι των αναγνωστών τους. Η Τ.Ν. “γράφει” για να καλύψει δικές μας ανάγκες, δικά μας ερωτήματα, μιμούμενη βέβαια το στυλ πολλών συγγραφέων. Άρα προσωπικά πιστεύω ότι όσο ο άνθρωπος χρησιμοποιεί το λόγο για να εξωτερικεύσει τις ενδόμυχες σκέψης του, η λογοτεχνία θα συνεχίσει να υπάρχει και οι συγγραφείς δεν θα χαθούν. Η λήθη θα επέλθει μόνο όταν οι άνθρωποι πάψουν να σκέφτονται, να αισθάνονται, να ονειρεύονται, να δημιουργούν…ο συγγραφέας είπε: “τα ωραιότερα παιδιά γεννιούνται από γονείς που ενώνονται με πάθος”. Έτσι και τα μυθιστορήματα.
