Εντύπωση μου έκανε η υπαρξιακή διάσταση της αφήγησης που έθιξε ο συγγραφέας ως αναστοχαστικής λειτουργίας του ανθρώπου, η οποία αποτελεί κινητήρια δύναμη για την ύπαρξη της ίδιας της κοινωνίας. Δηλαδή, το γεγονός ότι στο ζήτημα της συνύπαρξης του ανθρώπου με την τεχνητή νοημοσύνη θέτει στο επίκεντρο του προβληματισμού του τον άνθρωπο και την ψυχική του ανάγκη για στροφή προς τον εσωτερικό του κόσμο, ως τρόπου αναζήτησης της δικής του αλήθειας και η συνακόλουθη διαπίστωση πως αυτή η διαδικασία είναι καθαρά ανθρώπινη, επειδή οι μηχανές, ως άψυχα συστήματα, δεν την έχουν ανάγκη.
