Συγκλονιστικός ο παραλληλισμός της συγγραφικής διαδικασίας με την ερωτική πράξη, η αναφορά στην αδήριτη, εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα να ξετυλίξει το νήμα της αφήγησης, να καταθέσει την ψυχή του, να ξεγυμνωθεί, να “συνευρεθεί ερωτικά” με τον εαυτό του για να “γεννήσει” τα πνευματικά του παιδιά, χωρίς ούτε στιγμή να έχει στο νου του τον αποδέκτη του έργου του. Και “τα ωραιότερα παιδιά”, είπε ο μεγάλος παραμυθάς “γεννιούνται από γονείς που ενώνουν με πάθος τα σώματά τους”, κι αλήθεια… δεν μπορώ να σκεφτώ καμμιά μηχανή, καμμιά εφαρμογή, καμιά τεχνητή σκέψη που θα μπορούσε να το κάνει αυτό…
