Ακούγοντας τον Μάνο Κοντολέων προβληματίζομαι καθώς αισθάνομαι την αγωνία του για την εισβολή της ΤΝ στη λογοτεχνία και το μέλλον του συγγραφέα – του δημιουργού πνευματικών παιδιών που ζουν και πεθαίνουν με τον δημιουργό τους. Ο συγγραφέας κάνει έρωτα με τον ίδιο του τον εαυτό. Και από αυτή την πράξη γεννιέται μια νέα ζωή. Ένα νέο έργο. Και όλοι ξέρουμε πως τα ωραιότερα παιδιά γεννιούνται από γονείς που ενώσανε με πάθος τα σώματά τους. Δεν υπάρχει ερωτική πράξη στην οποία συμμετέχει η όποια νοημοσύνη –τεχνητή ή όχι.
Οπότε θα συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που θα πλάθουν χαρακτήρες -φορείς παθών και ιδεών, εκπροσώπους του ίδιου τους του εαυτού. Και ασφαλώς οι άνθρωποι αυτοί βιολογικά θα πεθαίνουν. Και σίγουρα κάποιοι από αυτούς να χάνονται μέσα στις αγκάλες της λήθης, αλλά…
Αλλά θα γεννιούνται πάντα νέοι. Ενώ ό,τι δημιουργεί η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι θνητό, δεν πεθαίνει, κι αν ξεχαστεί, δεν παρασύρει μαζί του κανέναν δημιουργό
