Σημαντικό, από την αρχή κι όλας των λεγομένων του Κοντολέων, είναι ότι «νοηματοδοτεί» την ίδια του την πράξη της δημιουργίας, πράξη και στόχος αδύνατα για την ΤΝ. Μία ΤΝ θα μπορούσε να αναφέρει τον στόχο του Κοντολέων, τη δημιουργία «αθάνατων χαρακτήρων» ίσως σε ένα κείμενο που θα συνθέσει μετά από prompt, αλλά δε θα μπορούσε να προβεί σε μια ενέργεια «μαγικού ρεαλισμού» και να δώσει δικό της νόημα στο αποκλειστικά ανθρώπινο βίωμα της νοηματοδοσίας/δημιουργικότητας/lateral thinking.
Επίσης ωραία βρήκα την παρατήρησή του ότι ο αναγνώστης ως καταναλωτής θα καλύπτεται και από την ανάγνωση «λογοτεχνίας» παραγόμενης από ΤΝ και μιμούμενης συγγραφικό ύφος. Η ανθρώπινη ανάγκη για δημιουργία και έκφραση όμως θα οδηγεί πάντα τους ανθρώπους να εκφράζονται χωρίς τη χρήση ΤΝ, γιατί είναι κατά κόρον συναισθηματική και όχι λογική διεργασία.
