Ο καθηγητής Λιοναράκης αναφέρει ότι “Το γενικό πλαίσιο του διδακτικού υλικού θα πρέπει λοιπόν να απαντήσει σε δύο βασικά ερωτήματα:

• Ποια είναι η προϋπάρχουσα γνώση και ποιες οι προϋπάρχουσες δεξιότητες των σπουδαστών – χρηστών του επιστημονικού αντικειμένου προς ανάπτυξη;
• Ποια είναι η διάσταση και το εύρος ανάπτυξης των νέων γνώσεων και δεξιοτήτων που θα ενσωματωθούν στο διδακτικό υλικό;”

Κατά το Λιοναράκη, λοιπόν, η δομή του εκπαιδευτικού υλικού θα πρέπει να περιλαμβάνει:

• το κείμενο, που αποτελεί το σύνολο του διδακτικού υλικού
• το προκείμενο και το μετακείμενο που εσωκλείουν περιεχόμενα, τίτλους, ενότητες, σκοπούς και στόχους
• το διακείμενο που αποτελείται από συμπεράσματα, περιλήψεις, δραστηριότητες και ασκήσεις αυτοαξιολόγησης. Σε αυτό το σημείο έχουμε τη σύνδεση της προϋπάρχουσας γνώσης του σπουδαστή με τα στοιχεία του κειμένου
• τα επικείμενα που διευκολύνουν την κατανόηση και επεξεργασία του βασικού κειµένου π.χ. γλωσσάρια
• τα παρακείμενα που είναι κυρίως οι εικόνες και τα γραφήματα του υλικού
• τα περικείμενα, τα επιπρόσθετα στοιχεία του βασικού κειμένου δηλαδή μελέτες, σενάρια, ανθολόγια
• τα πολυκείμενα όπου μας δίνουν κατευθύνσεις και οδηγίες για τις εργασίες και την αξιολόγηση που θα ακολουθήσουν
• τα πολυαντικείμενα που είναι η χρήση όλων των ηλεκτρονικών μεσών (οπτικοακουστικά μέσα, διαδίκτυο, cd-rom, email, κ.α.) για μεταφορά και υποστήριξη της διδακτικής πράξης.

Επιπλέον, οι Brown και Voltz επισημαίνουν την πολυπλοκότητα του έργου, η οποία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι συχνά ανατίθεται σε ομάδες και όχι σε μεμονωμένα άτομα. Οι έξι τομείς – δραστηριότητα, σενάριο, ανατροφοδότηση, παράδοση, πλαίσιο και αντίκτυπος – καλύπτουν ζητήματα σε όλους τους κλάδους που εμπλέκονται στον σχεδιασμό της ηλεκτρονικής μάθησης, αλλά εστιάζουν ιδιαίτερα στη μάθηση ως κινητήριο κίνητρο. (Brown & Voltz, 2005)

Επιπροσθέτως οι Λιοναράκης, Χαρτοφύλακα, Παπαδημητρίου, Αγγελή και Τζήλου σημειώνουν τη διαδραστικότητα και την ανάπτυξη της δραστηριότητας των φοιτητών που προκύπτει από την αξιοποίηση των ψηφιακών μέσων. Μάλιστα οι ίδιοι επισημαίνουν ότι τα πολυτροπικά κείμενα και τα οπτικοακουστικά μέσα προσελκύουν την προσοχή και το ενδιαφέρον των εκπαιδευομένων ενισχύοντας τη μακροπρόθεσμη μνήμη και καθιστώντας πιο σταθερή τη μάθηση.

Τελικά, τα εργαλεία που αναδείχθηκαν μέσα από την εργασία των Λιοναράκη, Χαρτοφύλακα, Παπαδημητρίου, Αγγελή και Τζήλου (2018) κατηγοριοποιούνται με βάση τον ρόλο που επιτελούν. Από αυτή προκύπτουν έξι διακριτές κατηγορίες εργαλείων:

Α. Ψηφιακά εργαλεία για την παρουσίαση του εκπαιδευτικού περιεχομένου

Β. Ψηφιακά εργαλεία για τη διαχείριση της ηλεκτρονικής τάξης

Γ. Ψηφιακά εργαλεία για τη διεξαγωγή Ομαδικής Συμβουλευτικής Τηλεδιάσκεψης

Δ. Ψηφιακά εργαλεία για την επίτευξη της συνεργατικής μάθησης

Ε. Ψηφιακά εργαλεία αναζήτησης, εύρεσης και οργάνωσης αξιόπιστων και έγκυρων επιστημονικών πηγών

Στ. Ψηφιακά εργαλεία για την επίτευξη της εξατομικευμένης μάθησης. (Λιοναράκης, Παπαδημητρίου, Χαρτοφύλακα, Αγγελή, & Τζήλου, 2018)

Οι ίδιοι εστιάζουν στα ψηφιακά εργαλεία για την παρουσίαση του εκπαιδευτικού περιεχομένου και συγκεκριμένα:

1. τα εργαλεία για τη δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου (authoring tools)
2. το βίντεο
3. οι βιντεοδιαλέξεις
4. τα podcasts
5. τα Συστήματα Διαχείρισης Μάθησης, μόνο ως προς τις δυνατότητες που παρέχουν για τη δημιουργία εκπαιδευτικού υλικού (Λιοναράκης, Παπαδημητρίου, Χαρτοφύλακα, Αγγελή, & Τζήλου, 2018).

• Η διαδικασία δημιουργίας εκπαιδευτικού υλικού με τη χρήση τεχνολογιών αναδεικνύει την πολυπλοκότητα και την αλληλεπιδραστικότητα των στοιχείων.
• Η έννοια της πολυμορφικότητας εισάγει νέες διαστάσεις, ενώ η σύνδεση της προϋπάρχουσας γνώσης του μαθητή με το υλικό είναι καθοριστική.
• Η διαμόρφωση του κειμένου, του προκειμένου, του μετακειμένου, και των πολυκειμένων παρέχει μια ολοκληρωμένη εκπαιδευτική προσέγγιση.