1η Κατηγορία: Θεωρία Ανεξαρτησίας και αυτονομίας, με κυριότερους εκπροσώπους τον Charles Wedemeyer και τον Michael Moore

Ο Charles Wedemeyer γεννήθηκε το 1911 στην πολιτεία του  Wisconsin των Η.Π.Α. Ο Wedemeyer δίνει έμφαση στην αυτονομία / ανεξαρτησία του σπουδαστή  εισάγοντας τον όρο ανεξάρτητες σπουδές (Independent Studies) (Wedemeyer, 1977).

Ο Wedemeyer, 1981 πρότεινε έξι χαρακτηριστικά των συστημάτων ανεξάρτητων σπουδών συνδένοντας τις έννοιες της αυτo-κατευθυνόμενης και αυτo-ρυθμιζόμενης μάθησης:

• Ο σπουδαστής και ο διδάσκων δεν συνυπάρχουν.
• Η κύρια διαδικασία της διδασκαλίας και της μάθησης διεκπεραιώνεται μέσω του έντυπου υλικού ή με κάποιο άλλο μέσο.
• Η διδασκαλία είναι εξατομικευμένη.
• Η μάθηση είναι το αποτέλεσμα της δραστηριότητας του διδασκομένου.
• Ο διδασκόμενος μαθαίνει στο περιβάλλον του.
• Ο σπουδαστής έχει την ευθύνη για το ρυθμό της προόδου του/της, με την ελευθερία να αρχίσει και να σταματήσει οποιαδήποτε στιγμή το θελήσει.

Ο Moore (1977) θεωρεί ότι η αυτονομία αποτελεί συστατικό στοιχείο της  ΕξΑΕ και υποστηρίζει ότι ο βαθμός αυτονομίας των εκπαιδευομένων είναι ανάλογος της  αυστηρότητας δόμησης ενός  προγράμματος ΕξΑΕ. Υποστηρίζει ότι οι διδακτικές συμπεριφορές εκτελούνται ανεξάρτητα από τις μαθησιακές συμπεριφορές, συμπεριλαμβανομένων των μεθόδων που θα εφαρμόζονταν σε συνθήκες συνύπαρξης διδάσκοντος και διδασκομένων στον ίδιο χώρο, έτσι ώστε η επικοινωνία ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και τον εκπαιδευόμενο να πρέπει να διεκπεραιωθεί μέσω έντυπου υλικού, μηχανικών, ηλεκτρονικών ή άλλων μέσων.

Ο Moore διακρίνει  τα προγράμματα ΕξΑΕ σε αυτόνομα (με επίκεντρο τον διδασκόμενο)  και σε μη αυτόνομα (με επίκεντρο τον διδάσκοντα) με βάση τα εξής κριτήρια:

• Αυτονομία στη στοχοθεσία: Ο προσδιορισμός των μαθησιακών στόχων γίνεται από τον διδάσκοντα ή από τον διδασκόμενο;
• Αυτονομία στην επιλογή του τρόπου  μελέτης: H επιλογή και η χρήση των πηγών διδακτικού υλικού, της οργάνωσης της ύλης και των μέσων είναι προϊόν απόφασης του διδάσκοντα ή του διδασκομένου;
• Αυτονομία στην Αξιολόγηση: Οι αποφάσεις για τη μέθοδο αξιολόγησης και τα κριτήρια που θα χρησιμοποιηθούν λαμβάνονται  από τον μαθητευόμενο ή από το διδάσκοντα;

Ο  Moore (1993, 2007) είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της συναλλαγής από απόσταση (Transactional Distance Theory ) υποστηρίζοντας  ότι η απόσταση δεν είναι γεωγραφική έννοια αλλά εμπεριέχει σημαντικές παιδαγωγικές διαστάσεις.

Για τον Moore, η απόσταση αποτελείται από δύο στοιχεία, κάθε ένα από τα οποία μπορεί να μετρηθεί. Το πρώτο είναι η παροχή της αμφίδρομης επικοινωνίας (διάλογος). Μερικά συστήματα ή προγράμματα προσφέρουν  μεγαλύτερες ευκαιρίες αμφίδρομης επικοινωνίας από άλλα. Το δεύτερο είναι ο βαθμός στον οποίο ένα πρόγραμμα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σπουδαστή ως ξεχωριστό άτομο (δομή). Μερικά προγράμματα είναι πολύ ανελαστικά, ενώ άλλα ανταποκρίνονται αρκετά στις ανάγκες και τους στόχους κάθε σπουδαστή ξεχωριστά.

Σύμφωνα με την προσέγγιση του, το ενδιαφέρον εστιάζεται στις  σχέσεις που αναπτύσσονται   στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, με την έννοια ότι αν πετύχουμε σημαντικό αριθμό εκπαιδευτικών σχέσεων αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση της απόστασης. (Moore & Kearsley, 1996).