Από παιδαγωγική άποψη, η μεθοδολογία της Υπολογιστικής Σκέψης, αναδεικνύεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο επιστημονικής έρευνας με τη σχετική βιβλιογραφία να εστιάζει στην επίδραση που μπορεί να έχει η υπολογιστική σκέψη στη μαθησιακή διαδικασία. Όπως προέκυψε από τη μελέτη των εργασιών που επελέγησαν στο πλαίσιο της παρούσας μελέτης, η υπολογιστική σκέψη χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια των διδασκαλιών σε περιορισμένο βαθμό, καθώς δεν υπάρχει τόση εξοικείωση και από την πλευρά των μαθητών αλλά κυρίως των εκπαιδευτικών. Συνήθως, χρησιμοποιείται μέσω της παιχνιδοκεντρικής μάθησης (Rich, K. M., Binkowski, T. A., Strickland C., & Franklin D. 2018) και του πλαισίου «Χρήση-Δημιουργία-Τροποποίηση» και συνηθίζεται να γίνεται περιορισμένη χρήση της στα μαθήματα πληροφορικής και μαθηματικών.

Σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία οι μαθητές εξασκούνται  στην ανάπτυξη δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων, επίσης  υπάρχει αύξηση της κατανόησης της μοντελοποίησης, αλλά και ενίσχυση της δημιουργικότητας και της αυτονομίας. Επιπροσθέτως παρατηρείται βελτίωση της κατανόησης της σχέσης μεταξύ επιστήμης και προγραμματισμού. Χρειάζεται όμως αρκετή δουλειά ακόμα και εξοικείωση και από τις δύο πλευρές, καθώς ούτε οι εκπαιδευτικοί ούτε οι μαθητές είναι απόλυτα εξοικειωμένοι. Η χρήση της Υπολογιστικής Σκέψης στην εκπαίδευση έχει θετικά αλλά και αρνητικά χαρακτηριστικά. Χρειάζεται προσοχή ως προς την ηθική υπόσταση της. ( Houchins, J., Boulden D., Lester, J., Mott B, Boyer, K. E., &Wiebe, E. 2021).